Atrakcja turystyczna Dolina Królów

Opinie Dolina Królów

Opis Dolina Królów

Dolina Królów miasto zmarłych Faraonów z XVIII, XIX, XX dynastii położone jest na zachodnim brzegu Nilu, gdzie według mitologii egipskiej słońce umiera by ponownie narodzić się z bogini Nut na wschodnim brzegu Nilu. Ze względu na grabieże piramid, Faraonowie postanowili umieścić swoje grobowce w dolinie, która była strzeżona przez żołnierzy Faraona, a dostęp do niej mieli tylko jej przyszli mieszkańcy, kapłani i budowniczy, mieszkający w niedaleko położonej wiosce Dajr el Medina. Grobowce były drążone w wapiennej skale „sterczącej ku niebu na brzegu Nilu”. Można powiedzieć że Faraonowie nie zrezygnowali ze strzegących ich wiecznego spokoju piramid, gdyż dolina rozpościera się pod wysoką górą do złudzeni przypominającą Wielką Piramidę. Kiedy nowy Faron zasiadał na tronie Egiptu wraz z jego rozpoczęciem rządów, ruszała budowa grobowca. Po śmierci faraonowie Nowego Państwa byli balsamowani i mumifikowani, a następnie wraz z orszakiem pogrzebowym odprowadzani do doliny Królów gdzie ich sarkofag miał zamieszkać na wieki, a dusza (ka) przenieść do „Jasnego Królestwa Ozyrysa” by żyć wiecznie. Wejście do grobowca i jego wnętrza pokryte jest hieroglifami i malowidłami opisującymi życie Faraona, jego chwalebnymi czynami, historią rodu z jakiego się wywodził, opisem rodziny, ale najważniejszym tekstem który musiał znajdować się w każdym grobowcu były to fragmenty Księgi Umarłych – rady, modlitwy i magiczne zaklęcia, które miały pomóc zmarłemu w przejściu w zaświaty. Zmarłego poddaje się ostatecznemu sądowi, który pokaże czy jest godzien przystąpienia do Królestwa Ozyrysa. Na wadze warzone jest jego serce by sprawdzić prawy sposób jego życia, jeżeli serce zrównoważy pióro – Matt (sprawiedliwość) zmarły wstąpi do krainy urodzaju po wsze czasy, jeśli nie jego serce pożre potwór a dusza zostanie skazana na wieczną śpiączkę. Komora grobowa Faraona zawierała największe bogactwa jakie należały do danego władcy od złotych wisiorów, krzeseł, tronów, naczyń, różnego rodzaju bogactw, po najchętniej używane sprzęty podczas polowań aż po pozłacane rydwany. Jednym słowem wszystko czego używał Król za życia posiadał w swoim grobie by nie zabrakło mu tego w życiu po śmierci. W grobowcach częstym znaleziskiem byli uszebti, małe figurki, które w życiu pośmiertnym faraona wykonywały za niego prace na polu w Państwie Ozyrysa. Wyposażone były w niezbędne do tego narzędzia. Figurki te złożone były w małych trumnach bądź w kufrze, a ich liczba zależała od zamożności władcy.

W dolinie Królów odkryto około 63 grobowców. Na terenie doliny wciąż trwają prace wykopaliskowe i remontowe związane z restauracją i zabezpieczaniem odkrytych już grobowców. W 2003 roku na terenie doliny odnaleziony nowy grób KV5 nie jest on udostępniony do zwiedzania ale już wiadomo że jest największym jak dotąd grobowcem (składa się ze 110 komór) wykopanym w dolinie i jest miejscem pochówku licznych synów Ramzesa Wielkiego. Ze względów ochrony malowideł znajdujących się we wnętrzu grobowców ruch turystyczny jest ograniczony.

Moim zdaniem warte zobaczenia są grobowce Ramzesa VI , gdzie we wnętrzu mamy możliwość obejrzenia dekoracji które do dzisiejszego dnia zachowały swą pierwotną kolorystyk oraz leżący w jego sąsiedztwie najpopularniejszy grób w dolinie, rozsławiony przez znalezione tam skarby i domniemaną klątwę, grobowiec Tutenchamona. Ciekawa i warta obejrzenia jest również komora grobowa Setiego I zawierająca jako jedyny grobowiec motywy astronomiczne na sklepieniu oraz, gdzie w bardzo dobrym stanie zachowała się fragmenty księgi umarłych, wspomniane już wcześniej. Od 1979 r. nekropola tebańska znajduje się na Światowej Liście Dziedzictwa Kulturalnego UNESCO.
W dolinie Królowych odkryto około 70 grobów Królowych, Książąt i Księżniczek z XVIII, XIX, XX dynastii. Nie są to już tak bogato zdobione grobowce gdyż rodzina Faraona nie była bogami , więc ich groby są znacznie uboższe. Jednym z ciekawszych w dolinie jest grobowiec Królowej Nefertari, pełne pięknych malowideł na ścianach, opisów jej życia, była największą miłością Ramzesa II choć była jedną z siedmiu jego żon. Jednak to ona pełniła rolę najważniejszej Królewskiej Małżonki, była jego prawą ręką. Królowa nie tylko była piękna, ale i była dobrym politykiem. W czasach gdy Egipcjanie negocjowali pokój z Hetytami, królowa pisała o pokój do Hetyckiej królowej. Jako jedna z niewielu małżonek królewskich doświadczyła zaszczytu pojawienia się wśród monumentalnych posągów męża razem z nim.

Najwyższa Rada Starożytności zdecydowała się podjąć odpowiednie kroki, które mają na celu zabezpieczyć grobowce. System wentylacji w grobowcach został rozbudowany, a dzienna liczba odwiedzających wnętrza grobowców została ograniczona. Niestety najbardziej zagrożone obiekty, takie jak komora grobowa Tutenchamona i Nefertari – zostaną całkowicie zamknięte przed zwiedzającymi, ale ich miejsca zajmą identyczne repliki.

Te tak cudowne i po dziś dzień zwiedzane grobowce nie mogły by istnieć gdyby nie praca robotników, którzy zostali skazani na życie skromne z dala od wielkich aglomeracji miejskich by miejsce pochówków faraonów i ich rodzin pozostał tajemnicą na wieki. Wioska Dajr El Medina liczyła około 70 domów robotników, którzy zajmowali się dekorowaniem i wykańczaniem grobowców. Nie było to jednak życie niewolniczo oddane władcom, każdy robotnik za swoją prace dostawał wypłatę, a władcy zapewniali im wyżywienie, kosmetyki, narzędzia, zdarzały się nawet strajki, np. gdy rzemieślnikom brakowało piwa, kosmetyków, chleba, nie rozpoczynali dalej pracy dopóki braki zgłoszonych przez nich rzeczy nie zostały uzupełnione. Równie spotykanym zjawiskiem były zwolnienia z powodów takich jak i w dzisiejszych czasach. Robotnicy prosili o dzień wolny od pracy z powodu choroby, budowy domu, warzenia piwa, składania ofiary bogom, kłótni z żoną, użądlenia przez skorpiona. Tworzyli oni również groby dla siebie ale już nie tak bogate, a malowidła na ścianach miały charakter przeżytych przez robotników uroczystości pogrzebowych faraonów, bądź zwyczajnych scen zauważonych w życiu. Rzeczą wyjątkową było to, że członkowie tej konfrateri mieli przywilej i królewskie pozwolenie na budowę własnych Domów Wieczności na stokach wzgórz otaczających kotlinę, w której mieszkali.

---

Opine Dolina Królów: 58