Atrakcja turystyczna Klasztory Monastyry/Meteory

Opinie Klasztory Monastyry/Meteory

Opis Klasztory Monastyry/Meteory

Meteory to drugie po Świętej Górze Athos najważniejsze centrum prawosławnego monastycyzmu w Grecji oraz zabytek wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.
Majestatyczne skalne ostańce wyrastają u podnóża gór Pindos. Według legend Bóg spoglądając na ziemię tesalską uznał, że jest to dobre miejsce dla pragnących być bliżej Niego. Na nagich szczytach skalnych, asceta dzięki dobrowolnemu poddaniu się łasce Boga staje się bardziej do Niego podobnym.
Chcąc dać ludziom możliwość zbliżenia się do boskości cisnął z nieba garść kamieni i nakazał im zawisnąć w powietrzu.
Meteory nazywane były Skalnym Lasem lub Skalnym Miastem. W XIV wieku Święty Anastazy założyciel pierwszego monastyru, Wielkiego Meteora (Megálou Meteórou) nazwał je meteora czyli „zawieszone w powietrzu”. Legenda mówi również, że święty założyciel został przyniesiony na skałę przez orła lub znalazł się tam mocą swojej wiary.
Jeżeli zaś chodzi o naukowe wytłumaczenie powstania tego fenomenu geologicznego to ostatnie teorie głoszą, że niezwykłe ostańce skalne powstały na dnie ogromnego jeziora, które zalewało równinę Tesalii. Skały powstały na skutek naniesienia przez wody rzeki, wpadającej do jeziora, materiału przez nią transportowanego: piasków, żwirów i kamieni. Niesiony materiał osadzał się w miejscu ujścia rzeki do jeziora i nawarstwiał się. Na skutek procesów geologicznych i powstałego pęknięcia w masywie Olimpu, wody z jeziora znalazły ujście i odpłynęły do morza. W odcinku ujściowym rzeki pozostał gigantycznych rozmiarów, materiał osadowy. Na skutek procesów wietrzenia i działalności erozyjnej wody, materiał rozpadał się na mniejsze formy o niezwykłych kształtach.
Pierwsze informacje o Meteorach, jako o miejscu osiedlania się pierwszych społeczności religijnych pojawiły się na przełomie X i XI wieku, kiedy to grupa pustelników zamieszkała w skalnych jaskiniach. Z czasem liczba pustelni zwiększała się. Na skalnych ostańcach zaczęły powstawać klasztory. W czasach największej świetności czyli w XV i XVI wieku funkcjonowały 24 monastyry. W czasie panowania imperium osmańskiego, miejsce było ostoją prawosławia i tożsamości greckiej. W XVIII wieku ruch zakonny utracił na znaczeniu i klasztory zaczęły wyludniać się i popadać w ruinę. Na początku XX wieku część majątków klasztornych została przekazana na rzecz uchodźców z Azji Mniejszej. Obecnie do zwiedzania udostępnionych jest sześć klasztorów: wspomniany wcześniej, najstarszy i najważniejszy Wielki Meteoron, Varlaám, żeński klasztor – Agíou Stefánou czyli Św. Stefana, Św. Trójcy (Agías Triádos), żeński Roussánou (Św. Barbary) oraz Agíou Nikoláou Anápavsa (Św. Mikołaja).
Po Meteorach najlepiej wędrować pieszo szlakami i polnymi drogami, omijając zatłoczone ulice. Zdecydowanie lepiej wybrać się poza sezonem turystycznym, kiedy morza turystów nie zalewają monastyrów. Wtedy jedynie można poczuć tajemniczą aurę miejsca i docenić jego piękno i niezwykłość.

---

Opine Klasztory Monastyry/Meteory: 18