Kastylia la Mancha

Kastylia la Mancha to region w Hiszpanii, położony przede wszystkim na południowy-wschód od stolicy kraju, Madrytu. Jest to olbrzymia, prawie naga równina, upalna latemi dość chłodna zimą. Region obecnie nosi nazwę Castilla-La Mancha, od arabskiego słowa „manxa”, które oznacza step.

 
Kastylia la Mancha jest głównym obszarem rolniczym Hiszpanii, który specjalizuje się w uprawie winorośli. To tutaj dzielny Don Kichot walczył z wiatrakami ;)

 
Wielu turystów jest w Kastylii La Mancha tylko przejazdem, udając się np. z Madrytu na południe, do bardziej znanego regionu Andaluzji, jednak również i ta wspólnota autonomiczna (odpowiednik polskich województw) skrywa w sobie prawdziwe perełki czekające tylko na odkrycie! Oprócz jedynej bardzo znanej miejscowości turystycznej, jaką jest Toledo, warto tutaj przykładowo udać się także do malowniczego, niemalże zawieszonego na skale miasteczka Cuenca czy zobaczyć niesamowitą katedrę w Sigüenza.

 

 
Klimat

Kastylia la Mancha ma klimat kontynentalny śródziemnomorski. Jest on bardzo podobny do klimatu śródziemnomorskiego, jednakże różnica temperatur pomiędzy okresem zimowym a letnim jest tu większa. Fakt ten jest spowodowany brakiem wpływu morskiego powietrza, dlatego lata są tu bardziej gorące, a zimy chłodniejsze.

 
Jeżeli chodzi o ilość opadów, to ta część Hiszpanii zwana jest przez samych mieszkańców „España Seca”, czyli sucha Hiszpania. Opady bowiem są rzadkie, w centrum regionu nie przekraczają 400 mm rocznie. W regionach wyżej położonych i górskich np. w Sierra de Gredos i Serrania de Cuenca, opady przekraczają 1000 mm na rok. Najsuchsza część regionu to okolice Albacete i miasta Hellin, gdzie opady są poniżej 300 mm rocznie.

Historia / Obyczaje


Kastylia la Mancha to region z bardzo burzliwą historią, miejsce wielu historycznych bitew toczonych przede wszystkim przez chrześcijańskich krzyżowców i muzułmanów w X-XIII wieku. Był to również region Hiszpanii, gdzie korony królestwa Kastylii i Aragonii zostały zjednoczone w roku 1492 pod panowaniem królowej Izabeli i Ferdynanda.

 
Obecnie Kastylia La Mancha jest nam znana z dzieła literackiego wybitnego pisarza M. Cervantesa, „Don Kichot”. Powieść z początku XVII wieku nie tylko jest parodią średniowiecznej opowieści rycerskiej, lecz także źródłem wielu cennych informacji na temat regionu. Poprzez ukazanie losów tragikomicznego bohatera Don Kichota (Don Quijote), Cervantes przedstawia nam piękno tego bezkresnego obszaru, jego odmienność i oryginalność.

 

 
Mentalność / Tradycja

W Kastylia la Mancha nie znajdziemy dużych miast czy ośrodków turystycznych, dlatego mentalność tutejszych mieszkańców raczej odpowiada mentalności ludzi ze wsi, prostych i bardzo otwartych. Życie toczy się tutaj znacznie spokojniej, wolniej. Jak dla wszystkich Hiszpanów, podstawą jest rodzina, dlatego np. każdy niedzielny obiad jest tu celebrowany przez kilka godzin. Ludzie mają dla siebie i innych więcej czasu, historii do opowiedzenia, chwil do podzielenia...

Lotniska

 
Najważniejszym lotniskiem w regionie jest lotnisko w Albacete, położone 4 km od centrum miasta, dobrze skomunikowane dzięki autostradzie CM 3203. Jest to port lotniczy funkcjonujący od 1 lipca 2003 roku. Wcześniej było to lotnisko militarne bazy lotniczej w Los Llanos.

 



Transport publiczny / infrastruktura

Kastylia la Mancha posiada największą ilość autopistas (autostrad) w Hiszpanii, jest to prawie 3.000 km. Te najbardziej uczęszczane to autostrady prowadzące do/z Madrytu i otaczające Madryt pierścieniem. Są także ważne autostrady narodowe i międzynarodowe przecinające Kastylię la Manchę.

Dobrze rozwinięta jest tu także sieć kolejowa obsługiwana głównie przez RENFE, czyli hiszpańskie linie kolejowe należące do państwa. Region posiada również połączenia superszybkiej kolei AVE.

Wydarzenia


Specjalności kulinarne


Styl życia


Warte zobaczenia

Toledo: poprzednia stolica Hiszpanii, miasto tak pięknie uwiecznione przez malarza ElnGreco, który tu mieszkał i pracował w ostatnich latach swego życia. Miasto jestnżywym muzeum wielu kultur: wizygockiej, arabskiej, żydowskiej inchrześcijańskiej. Dlatego będąc w Toledo trzeba dobrze zaplanować zwiedzanienoraz nastawić się na dość wyczerpujące spacery. Nie do wyobrażenia jest jednak,naby, będąc w Toledo, nie obejrzeć obrazów El Greca, katedry, synagog i Alkazaru– są to obowiązkowe punkty programu.

Katedra to okazała budowla gotycka wznoszona przez ponad 250 lat! (1227 – 1493). Kryje w sobie klejnoty sztuki w niemal każdym stylu popularnym w Hiszpanii: są tu prawdziwe arcydzieła gotyckie, renesansowe i barokowe. Do katedry wiedzie osiem portali, obecnie funkcję głównego wejścia pełni Puerta Llana z południowej strony świątyni. We wnętrzu katedry 88 połączonych filarów podtrzymujących sklepienia dzieli przestrzeń na nawę główną i cztery nawy boczne, które ciągną się aż za ołtarz główny tworząc absydę. Światło wpada głównie przez piękne okna witrażowe z XV i XVI wieku.

Alkazar, drugi najbardziej rozpoznawalny budynek w Toledo, to twierdza ufundowana przez Karola V, ale wskutek licznych pożarów i bombardowań niewiele pozostało z oryginalnych fortyfikacji. Ostatnich poważnych dewastacji dokonano w 1936 roku podczas wojny domowej, kiedy zajęty przez nacjonalistów budynek był przez dwa miesiące oblegany przez republikanów.

 
Sigüenza: miasteczko leżące ok. 120 km na północny wschód od Madrytu. Główne ulice prowadzą tutaj do prawdziwej perły miejsca, katedry. Jak większość budynków miasta, połyskuje ona lekko różowym odcieniem kamienia. Budowa świątyni rozpoczęła się w 1150 roku na zlecenie pierwszego biskupa miasta, Bernarda z Toledo. Zasadniczo jest ona w stylu gotyckim (o czym świadczą np. trzy rozety), chociaż na przestrzeni wieków uległa wielu przeróbkom. Na wprost głównego wejścia znajduje się olbrzymi chór zbudowany z marmuru oraz ołtarz z XIII –wieczną figurą Matki Boskiej. O atrakcyjności miejsca w dużej mierze decyduje także umieszczony na prawo od chóru alabastrowy grobowiec Martina Vasqueza de Arce: ulubieńca Izabeli Katolickiej, który zginął w walkach z Maurami w Grenadzie. Więcej skarbów będziemy podziwiać w krużgankach.

 
Cuenca: miasto urzekające widokami na głębokie koryto rzek Huécar i Júcar czy domami zbudowanymi bezpośrednio nad stromymi zboczami, z balkonami wychodzącymi nad urwisko. Najatrakcyjniejszą częścią jest Stare Miasto (Ciudad Antiqua) z Plaza Mayor. Plac otaczają liczne kawiarenki, we wschodniej części znajduje się zaś katedra, która jednak z zewnątrz nie zachwyca (dość brzydka, niewykończona fasada świadczy o nieudanej próbie upiększenia prostej gotyckiej budowli). Do środka warto jednak wstąpić i obejrzeć ciekawe zdobienia oraz np. ciekawy sufit we wschodniej kaplicy.

 
La Mancha Húmeda– czyli „wilgotna” La Mancha, to rozciągający się w górnej części dorzecza Cigüeli i Gwadiany obszar słodkowodnych oraz słonawych jezior  i bagien. Jest prawdziwą oazą zieleni wśród monotonii suchego kastylijskiego krajobrazu oraz rajem dla ornitologów. Najlepiej zajrzeć tutaj między kwietniem a lipcem, w sezonie lęgowym ptactwa wodnego. Dobry jest także okres od września do połowy zimy, gdy przelatuje tędy wiele gatunków ptaków wędrownych.

Na tym terenie wyróżniono dwa główne parki: Parque Nacional de las Tablas de Daimiel (słynie z licznego ptactwa) oraz Parque Natural de las Lagunas de Ruidera (lepiej przygotowany na przyjęcie turystów, poprowadzono tu kilka szlaków przyrodniczych, wyznaczono także miejsca do pływania wpław i łódką).