Minorka

Na granicy / wiza

Minorka to druga co do wielkości wyspa archipelagu Balearów należącego do Hiszpanii, leżącego na Morzu Śródziemnym. Długość - niespełna 50 km, szerokość – nieco ponad 16 km, powierzchnia 668 km². Ponieważ jest integralną częścią Hiszpanii, zasady wjazdu na wyspę są takie same, jak wcałej UE: wystarczy nam dowód, ale potwierdzeniem naszej tożsamości może być również paszport.

Klimat / Kiedy jechać?

Na wyspie wysokie temperatury dopisują przez cały rok. W najchłodniejszych miesiącach (listopad-marzec) temperatura powietrza nie spada poniżej 15°C, z kolei w okresie letnim temperatury często przekraczają 30°C w cieniu.
 
Waluta

Minorka należy do Hiszpanii, a więc jest również członkiem Unii Europejskiej. Dlatego obowiązującą tu walutą jest euro.

Język

Językiem urzędowym jest oczywiście język hiszpański, a ponieważ turystów wciąż zagląda tu niewielu (Minorka pozostaje w cieniu swoich większych sióstr w archipelagu Balearów: Majorki i Ibizy), porozumienie się w jakimkolwiek innym języku może być trudne.

Historia / Obyczaje

Podziwiając niczym rajski krajobraz wyspy, aż trudno uwierzyć w jej burzliwe dzieje. W starożytności okupowana przez Kartagińczyków, potem Rzymian. W 427 roku, na prawie pół wieku, pojawili się tutaj Wandalowie. Pod koniec VIII wieku wkroczyli tu Maurowie, którzy utracili wyspę w wyniku kilkumiesięcznego oblężenia połączony wojsk Królestwa Aragonii i Katalonii (XV wiek, rekonkwista). Jednak to nie koniec burzliwych losów Minorki – w połowie XVI wieku zjawili się Turcy, którzy pojmali w niewolę wielu mieszkańców i niemal całkowicie zniszczyli miasta wyspy. W XVII wieku do portu Maó zawinęły kupieckie statki Brytyjczyków, którzy po zauważeniu strategicznego położenia wyspy, podbili ją w 1713 r. Był to początek rozkwitu wyspy, wybudowano m.in. 45-kilometrową drogę łączącą porty na wschodnim (Maó) i zachodnim (Ciutadella) krańcu wyspy. Sprowadzono nowe nasiona i odmiany zwierząt, wzmocniono gospodarkę. Rozwój wyspy zapewne poszedł by jeszcze dalej, gdyby nie zdobycie wyspy przez Francuzów. Na dobre powróciła ona w ręce Hiszpanów dopiero w 1802 roku.

 
Mentalność / Tradycja

Ludzie bardzo otwarci, ciepli. Jeśli zagadasz jakiegoś Minorkana, na pewno rozmowa nie zakończy się po 5 minutach;) Tutaj wszyscy mają dla siebie czas. Typowe jest również uwielbienie dla sztuki, każdy potrafi tu wykonać jakieś cudo z włóczki czy drewna. Również hasło fiesta jest wszystkim dobrze znane ;) Obchody dnia Świętego Jana to prawdziwa eksplozja radości i spontaniczności!

Mieszkańcy Minorki oraz miejscowi policjanci twierdzą również, że ich wyspa to jedno z nielicznych miejsc na ziemi, gdzie nie ma przestępczości.

 
Religia

Mieszkańcy wyspy to, podobnie jak na Półwyspie Iberyjskim, w dużej większości chrześcijanie. Oczywiście czczą oni wizerunek swojej Matki Boskiej, Marii Dziewicy od Byka. Legenda mówi, że pewnego dnia mieszkańcy jednej z wiosek na wyspie zauważyli tajemnicze światło i podążyli w jego kierunku. Po drodze spotkali byka (toro), który zaprowadził ich na szczyt góry (obecna nazwa Monte Toro) do cudownej figurki Marii Dziewicy. Powstało tam więc sanktuarium, a obecnie znajdują się tu ogromna figura Chrystusa, klasztor sióstr franciszkanek i neoklasycystyczny kościółek, a w nim figura patronki wyspy – Marii Dziewicy od Byka (Verge del Toro) w złotej koronie.

Monte Toro już w średniowieczu stało się celem pątników, lecz również obecnie pielgrzymują tu wierni Minorkanie.

Wydarzenia

Najwięcej imprez ma miejsce latem, a wszystkie lokalne zabawy są dla mieszkańców najlepszą okazją na poznanie swojej autentyczności i prawdziwych zwyczajów na wyspie. Najważniejsze dni to 23 i 24 czerwca – Święto Świętego Jana (Fiesta de Sant Joan) oczekiwane przez cały rok. Jest to, jak mówią sami mieszkańcy, „una fiesta auténtica, en el sentido másamplio de la palabra” (autentyczna zabawa, w najszerszym tego słowa znaczeniu).

Ważna uroczystość ma również miejsce 17 stycznia – Dzień Świętego Antoniego, patrona Minorki.

Ważnym wydarzeniem na wyspie są też barwne procesje ku czci Maryi – opiekunki morza, formowane nie przez ludzi, ale ich barki i łodzie dookoła wyspy.

 

Specjalności kulinarne

Minorka to ojczyzna majonezu. To właśnie w Maó, obecnej stolicy wyspy, narodził się ten słynny sos. Legend związanych z jego powstaniem jest oczywiście kilka. Według jednej z nich, sos jako pierwszy przyrządził kucharz francuskiego admirała Armanda du Plessis de Richelieu. Wedle inne jlegendy, majonez powstał w czasach oblężenia miasta przez Francuzów, którego mieszkańcy, po wykorzystaniu prawie wszystkich zapasów żywności, byli zmuszeni jeść pozostałe jaja na twardo z jajeczno-oliwnym sosem.

Obecnie za prawdziwe miejscowe specjały należy uznać wyroby z mleka krowiego i owczego, rumianek, dżin i pomada. W sklepach można kupić kilka gatunków miejscowych serów, które dojrzewają od trzech tygodni do kilku miesięcy. W restauracjach i kafejkach wypijemy herbatę po angielsku, ale większym powodzeniem cieszą się aromatyczny napar rumiankowy camomila de Menorca oraz pomada – koktajl na bazie miejscowego dżinu i lemoniady. Czyż Minorka nie jest rajem? Spokój dzikich plaż, rumianek i dżin – czy ktoś zna lepszą kombinację? :D

 
Styl życia

Turyści z Anglii, Katalończycy oraz sami Minorkanie czas spędzają głównie w knajpkach i na deptaku w okolicach nabrzeża. Popijają tam niespiesznie kawę i raczą się tapas – oczywiście z majonezem. Mieszkańcy żyją tu spokojnie, ponieważ nie ma tu dużych miast, słowo „pośpiech” nie jest tu znane ;)

 
Warte zobaczenia

Minorka to przede wszystkim piękne plaże zarówno z imponującymi klifami, jak i piaszczyste zachęcające do kąpieli. Jednak możemy tu również spotkać kamienne monumenty - pozostałości osad talayotyckich z epoki brązu. Minorka, choć niewielka, ma wiele muzeów z bardzo cennymi i ciekawymi eksponatami: Museo de Menorca, Museo de la Natura, Museo Municipal de Ciutadella to główne z nich.

Post wyżej wspominałam o Monte Toro z kościółkiem Marii Dziewicy od Byka. Warto podjąć trud wspięcia się na sam szczyt, bo tam czeka nas przepiękna panorama całej wyspy. Z góry wszystkie budynki pokryte wapnem wydają się nam świecić, a soczysta zieleń i leniwie układające się pola uprawne to naprawdę widok powodujący taki spokój, relaks…