Chiny

Na granicy / wiza
Polacy wybierający się do Chin zobowiązani są do posiadania ważnej wizy pobytowej lub tranzytowej. Należy dokładnie zaplanować termin podróży oraz ewentualne krótkie wyjazdy poza granice Chińskiej Republiki Ludowej np. do Specjalnych Stref Administracyjnych: Hongkongu lub Makao. Wjazd do tych stref traktowany jest jako opuszczenie granic CHRL i automatycznie traci ważność wiza jednokrotna, dlatego też warto ubiegać się o wizę od razu dwu- lub wielokrotną. Ewentualnie wizę na ponowny wjazd do Chin można uzyskać również w biurach łącznikowych centralnych władz ChRL w Hongkongu lub Makao.
 
Pobyt na terytorium Chin bez ważnej wizy karany jest grzywną (ok. 500CNY) za każdy „nielegalny” dzień pobytu. Ważność wizy przedłużyć można jedynie w dużych miastach w Biurach Bezpieczeństwa Publicz­nego, tzw. Gongan Ju, a cała procedura trwa zwykle 5 dni roboczych. Przy przekroczeniugranicy wymagany jest również paszport, którego ważność powinna być co najmniej6 miesięcy dłuższa od daty wygaśnięcia chińskiej wizy. Od turystówindywidualnych często wymaga się również okazania biletu powrotnego.
 
Szczepienia
Książeczka szczepień nie jest wymagana, ale przy przekroczeniu granicy trzeba wypełnić deklaracje zdrowotną. Do Chin nie wjadą osoby chore na: cholerę, gruźlicę, tyfus, choroby weneryczne, trąd oraz choroby psychiczne. Zalecane są szczepienia na żółtaczkę pokarmową typu A, a także nie spożywanie pokarmów w przygodnych zakładach gastronomicznych, które nie rzadko nie spełniają norm sanitarnych. Na obszarze Chin na południe od 25. równoleżnika występuje zagrożenie takimi chorobami jak: gorączka tropikalna, ameba i malaria. Roznoszone przez komary zapalenie opon mózgowych występuje głównie na terenach wiejskich południowych. Do szczepień zalecanych oprócz na WZW A należą także: WZW B, żółta gorączka, błonnica, tężec, polio, dur brzuszny, a także szczepionka meningo-kokowa.
 
Klimat / Kiedy jechać?
Obszar Chin leży w 3 strefach klimatycznych:zwrotnikowej, podzwrotnikowej i umiarkowanej. W południowo-wschodniej i środkowej części Chin jest gorąco i wilgotno, w północnej i północno-wschodniej – sucho, a im dalej na zachód w głąb kraju – skrajnie sucho. Generalnie na większości obszaru Chin pora deszczowa występuje latem, sucha zaś zimą. Najlepszy okres na podróże po kraju to miesiące wiosenne (IV,V) i jesienne (IX,X).
 
Waluta
Walutą obowiązującą w Chinach jest yuan (RMB), który dzieli się na 10 jiao po 10 fenów. Nominały banknotów to: 1, 2, 5, 10, 20, 50 i 100 yuanów, zaś monet to: 1 yuan, 5 jiao, 1 jiao i 5 fenów. Gotówkę można wypłacić bezpośrednio z bankomatów (z logo Maestro lub Visa). Limit zazwyczaj wynosi 250 Euro, ale możliwe są wypłaty kilkukrotne.
 
Język
Językiem urzędowym w Chinach jest chiński (dialektmandaryński).
 
Prąd / Zasięg telefonów komórkowych
Napięcie w chińskich gniazdkach wynosi 220V. Choć gniazdka są nieco inne to nasze wtyczki do większości pasują i działają.
 
Przed wyjazdem do Chin należy uprzednio uaktywnić usługę roamingu, ale wówczas wszystkie rozmowy będą uznawane za międzynarodowe. Przy dłuższym pobycie w kraju warto na miejscu kupić kartę SIM z lokalnym numerem telefonu, co pozwoli zaoszczędzić trochę pieniędzy.

Historia

Historia Chin to przede wszystkim zapis dziejów dworu cesarskiego, obejmujący około 5 tysięcy lat: od Dynastii Xia (2200 lat p.n.e) do Dynastii Qing (1911 r.). Czasy wczesnego imperium chińskiego to Dynastia Xia (2200-1700 p.n.e.), której istnienie kwestionują niektórzy historycy. Pierwsza, o której mówią zapisy historyczne to Dynastia Shang (1766-1122 p.n.e.). Kolejne etapy kształtowania narodowości to: Dynastia Zhou (1122-256 p.n.e), Epoka Wiosen i Jesieni (770-480 p.n.e.) oraz Epoka Walczących Królestw (480-221 p.n.e). Następnie w 221 r. p.n.e. Qin Shi Hungdi łączy Chiny i tworzy pierwszą dynastię cesarską. Następuje ujednolicenie miar, wag i pisma. Wówczas również rozpoczyna się budowa Muru Chińskiego i powstaje Terakotowa Armia licząca ponad 7 tyś rzeźb. Okres od 221 p.n.e do 207 p.n.e.należy do dynastii Qin. Kolejne panujące dynastie to: Han (207 p.n.e. – 220 n.e.), Sui (581-618) oraz Tang (618-907). Po upadku ostatniej z wymienionych dynastii pięć dynastii i dziesięć królestw dokonuje podziału Chin. Na obszarze imperium panuje anarchia. Po ponad 50 latach Dynastii Song udaje się zjednoczyć Chiny i objąć władzę do 1279 roku. Następnie nieprzerwanie, aż do 1911 roku panują kolejne dynastie: Mongolska Dynastia Yuan (1279-1368), Ming (1368-1644), Mandżurska Dynastia Qing (1644-1911). W 1911 roku upada system carski, powstaje Republika Chińska, a ostatni cesarz Pu Yi abdykuje w 1912 roku. Kolejne lata w historii Chin to głównie wojny domowe (1916-1928; 1927-1937; 1941-1945) o władzę poprzeplatane względnie spokojnymi okresami. W 1949 roku ostatecznie wygrywa nurt komunistyczny, a 1 października Mao Zedong ogłasza w Pekinie powstanie Chińskiej Republiki Ludowej.
 

 

Mentalność/Tradycja

To naród Han stworzył podwaliny chińskiej cywilizacji, która kształtowała się i dojrzewała na przestrzeni lat. Dziś ciężko odróżnić tę grupę etniczną, bowiem bycie Hanem wiąże się głównie z kontynuowaniem chińskich tradycji. Na przykład do dziś kontynuowane są tradycyjne metody leczenia:aromatyczne zioła, minerały i akupunktura. Uroczystości pogrzebowe są z reguły wystawne – wedle tradycji im wyższy status społeczny miała dana osoba za życia,tym więcej rzeczy pali się razem z nią. Żałobnicy ubrani są na biało. Duże znaczenie w Chinach ma również czczenie przodków, szczególnie dla wyznawców buddyzmu, wśród których praktyką jest posiadanie w domu własnego ołtarza poświęconego zmarłym.

Chińczycy dużym szacunkiem darzą osoby starsze. W hierarchii społecznej starsi ludzie stoją wyżej niż młodzi, a mężczyźni wyżej niż kobiety. Dlatego też przyjście na świat chłopca w rodzinie jest lepiej „postrzegane” niż pojawienie się dziewczynki. W Chinach także dziedziczy się po linii męskiej, istnieje bowiem przekonanie, że synowie z większym prawdopodobieństwem będą w stanie utrzymać rodziców na starość.

Chińczycy zazwyczaj zachowują dystans w kontaktach między ludzkich. Przekładają zachowanie twarzy i zadowolenia innych nad szczerość, a tożsamość grupową nad indywidualizm. Uśmiech na twarzy nie zawsze oznacza szczęście, często kryje się za nim zakłopotanie bądź zmartwienie.

 

Religia

W życiu duchowym Chińczyków zaznaczają się trzy podstawowe „nauki”: konfucjanizm, taoizm oraz indyjski buddyzm. Są to przede wszystkim systemy filozoficzno-etyczne, wykładające moralne i pragmatyczne sposoby życica oraz zachowania, choć taoizm ma również wymiar religijny. Oprócz konfucjanizmu, taoizmu oraz buddyzmu w Chinach praktykowany jest również islam (północno-zachodnia część kraju) oraz wniewielkim stopniu chrześcijaństwo. W prowincji Henan (w Kaifengu) żyje spora grupa chińskich żydów, ale mówiąca po chińsku i nie przestrzegająca zasad judaizmu. Obok filozofii i religii wciąż żywe są tradycje związane z numerologią („wiara” w pechowe i szczęśliwe liczby) oraz przepowiadaniem przyszłości, a także praktykowanie fengshui.