Ekwador

Na granicy / wiza Przebywanie na terenie Ekwadoru do 30 dni nie jest warunkowane posiadaniem specjalnej wizy. Istnieje możliwość przedłużenia pobytu do 90 dni. W tym celu należy udać się do jednego z konsulatów. Pamiętajmy o dacie upływu ważności paszportu – powinien być ważny minimum 6 miesięcy wprzód. Warto pamiętać o opłatach manipulacyjnych, które musimy uiścić przy opuszczaniu Ekwadoru drogą lotniczą: z Quito – 40 USD od osoby, z Guayaquil – 26 USD. Granicę Ekwadoru możemy pokonać drogą powietrzną (najwięcej połączeń z Europy ląduje w Quito oraz w Guayaquil), wodną (największy port zlokalizowany jest w Guayaquil), bądź lądową (sieć autobusowa pomiędzy krajami Ameryki Południowej jest bardzo dobrze rozwinięta).
 
Szczepienia Nie istnieją szczepienia obowiązkowe, bez których nie zostaniemy wpuszczeni na teren Ekwadoru. Jeśli mamy zamiar spędzać czas w strefie wiecznie zielonych lasów równikowych warto zaszczepić się na żółtą febrę oraz posiadać leki przeciwmalaryczne. Zaleca się także szczepienia przeciw żółtaczce typu A i B oraz na dur brzuszny.
 
Klimat / Kiedy jechać? Mimo niewielkiego obszaru, jaki zajmuje Ekwador (zaledwie 238,6 tys. km2), państwo to przecinają de facto aż cztery strefy klimatyczne. Na wybrzeżu (część nazywana Costa) panuje strefa umiarkowana, na wschodzie tropikalna (Oriente), w części andyjskiej (Sierra) wysokogórska, zaś na Wyspach Galapagos tzw. unikalna. Stolicę kraju najlepiej zwiedzać w miesiącach czerwiec – sierpień, gdy to pada najmniej. Niewątpliwie największa suma rocznych opadów cechuje obszar wiecznie zielonych lasów równikowych, zlokalizowanych na wschodzie kraju (region Oriente); tutaj najmniej pada w okresie sierpień – marzec. Deszczowo potrafi być także na wybrzeżu – zwłaszcza od stycznia do kwietnia, gdy to nad Costą trwa gorąca pora deszczowa. Od maja do grudnia opady na wybrzeżu są znacznie rzadsze, lecz temperatura jest wówczas znacznie niższa. W góry najlepiej wybierać się między czerwcem a wrześniem (pora sucha).


Waluta Dolar amerykański. Ekwadorska mennica wyrabia wprawdzie własne monety, jednak jako środek płatniczy przyjmowane są również centy amerykańskie.


Język Hiszpański.


Prąd / Zasięg telefonów komórkowych W gniazdkach (amerykańskiego typu) płynie prąd o napięciu 110V. Gorzej przedstawia się sytuacja z zasięgiem telefonii komórkowej. Problemem jest fakt zawężenia zakresu GSM tylko do 850 MHz, której to częstotliwości nie odbiera wiele telefonów. Jeśli nie posiadamy odpowiedniego sprzętu, musimy nastawić się na permanentny brak zasięgu.

Historia / Obyczaje Terytorium Ekwadoru stanowiło część wielkiego imperium Inków. W 1534 r. teren został opanowany przez hiszpańską konkwistę. Po odzyskaniu niepodległości w 1830 r. Ekwador stał się odrębną republiką. XIX wiek stał w Ekwadorze pod znakiem ciągłej rywalizacji 3 regionów: śródgórskiej Sierry, ośrodka z centrum w Quito i nadoceanicznej Costy. Współczesna historia Ekwadoru przypomina nieco bajkę o Kopciuszku. Niedoceniane przez świat, notorycznie najeżdżane państewko, systematycznie okrajane z kolejnych ziem ostatecznie dochowało się znanego współczesnemu światu terytorium (konflikt z Peru, po którym państwo utraciło 40% dotychczasowego terytorium). Wkrótce jednak po zatwierdzeniu nowego porządku na politycznej mapie Ameryki Południowej okazało się, że na i tak niewielkim obszarze Ekwadorczycy zaznali szczęścia posiadania roponośnych złoży. Dzięki temu Ekwador dochował się znacznie zdrowszej o bogatszej gospodarkę niż sąsiednie Peru bądź Kolumbia.

Oprócz popularnych również w Polsce świąt wolnych od pracy w Ekwadorze obchodzi się także m.in.:
24.05 – święto upamiętniające bitwę pod Pichincha
25.07 – rocznica założenia Guayaquil
10.08 – Dzień Niepodległości
9.10 – święto upamiętniające niepodległość Guayaquil
3.11 – święto niepodległości Cuenci
6.12 – rocznica założenia Quito
 
Mentalność / Tradycja Ekwadorczycy to dosyć wesoły naród. Lubiący zabawę, wspólne przebywanie ze sobą, ceniący czas wolny. otwarci ludzie. Społeczeństwo jest niezwykle serdeczne i gościnne. Ludzie zwykli uśmiechać się do siebie na ulicy. Normalnym obrazkiem jest pozdrawianie turystów przez mijanych nieznajomych. Przy tym warto dodać, że społeczeństwo ekwadorskie większą wagę przykłada do porządku i czystości aniżeli np. Peruwiańczycy. Być może wynika to z zamożności i poziomu życia. Przebywając nieco dłużej w Ekwadorze przybysz może odnieść niewytłumaczalne wrażenie, że jest u siebie, że życie nie jest aż tak skomplikowane i smutne, jak to mogłoby się wydawać. I wcale nie musi to wynikać z bogactwa. Statystyki mówią jasno: ok. 70% ekwadorskiego społeczeństwa żyje poniżej poziomu nędzy. Jednak nawet mimo to, ludzie ci, jak mało kto, potrafią cieszyć się życiem, być uprzejmi i gościnni. Na pewno mentalność ludzi zależy od regionu, w którym będziemy przebywać. Przyzwyczajeni do górskiego chłodu, obyci z trudnościami życia w wysokich Andach, uprawiający ziemię na polach tarasowych często ulegających podmywaniu i erozji – Indianie z regionu Sierra na pewno są bardziej zamknięci i schowani w sobie, gdy porównamy ich z wyluzowanymi i nie przejmującymi się jutrem mieszkańcami wybrzeża. U obu grup spotkamy się jednak z wyjątkową gościnnością.
 
Religia Większość Ekwadorczyków to katolicy. Należy jednak pamiętać, że tradycyjne obrządki chrześcijańskie powiązane są tutaj z elementami pochodzącymi z indiańskich wierzeń. Święta katolickie obchodzone są hucznie, z rozśpiewanymi procesjami, towarzyszącą temu głośną muzyką, kwiatami i pięknymi strojami.

Lotniska / Wynajem samochodów Ekwador posiada praktycznie dwa lotniska obsługujące ruch międzynarodowy: w Quito (UIO) i Guayaguil (GYE). Ruch lokalny odbywa się także na lotniskach w: Mancie, Latacundze, Cuence, Tulcan i Loja. Część z nich leży wysoko w górach, przez co zdarzają się opóźnienia. Oprócz tego, dwa lotniska znajdują się na Wyspach Galapagos. Lotnisko w stolicy Ekwadoru (jeden z najwyżej położonych portów lotniczych na świecie) nosi nazwę Quito Mariscal Sucre International Airport i rocznie obsługuje ok. 4 mln pasażerów. Ciekawostką jest fakt, iż terminal położony jest praktycznie w samym centrum miasta. Spowodowało to konieczność rozpoczęcia budowy nowego portu lotniczego, zlokalizowanego już poza granicami Quito.

Na lotnisku istnieje możliwość wypożyczenie samochodu. Do dyspozycji pasażerów jest wiele firm, w tym Avis, Budget, Hertz, Localiza i Team.

Do oddalonego 5 km centrum Quito dostaniemy się autobusem lub taksówką.
 
Transport publiczny W Ekwadorze funkcjonują dwie linie kolejowe, oba o ścisłym charakterze turystycznym. W porze deszczowej zwykle nie działają ze względu na osuwiska i uszkodzenia torów. Pierwsza linia łączy Ibarrę z Primer Paso. Druga jeździ na odcinku Riobamba – Nariz del Diablo. Jeszcze do niedawna istniała możliwość egzotycznej przejażdżki na dachu, lecz po wypadku w styczniu 2008 r., gdy to dwóch Japończyków nie zdążyło schylić się przed tunelem i zginęło, wprowadzono zakaz spędzania podróży na dachu.

Podstawowym i zarazem najpopularniejszym środkiem transportu publicznego są dalekobieżne autobusy. Na dłuższych odcinkach, zwłaszcza na wybrzeżu oraz w regionie górskiej Sierry, autobusy są bardzo wygodne. Nieco gorzej przedstawia się sytuacja z autobusami realizującymi kursy na wschodzie kraju (Oriente) oraz na lokalnych, krótkich odcinkach. Tutaj autobusy bywają mniej wygodne (zazwyczaj są to przerobione amerykańskiej school-busy) oraz często bardzo zatłoczone.

 
Taksówki / Infrastruktura Taksówki to obok autobusów najpopularniejsza forma transportu stosowana w Ekwadorze. Będąc w większych miastach, charakterystyczne, żółto-pomarańczowe auta będą mijać nas z częstotliwością minimum raz na minutę. Warto ustalić cenę za kurs przed jego rozpoczęciem. I, rzecz jasna, warto się targować. Z reguły bowiem ekwadorscy kierowcy na widok europejskiego turysty podwajają bądź potrajają standardową stawkę za przejazd.

Infrastruktura drogowa w Ekwadorze zależy od regionu oraz destynacji. Drogi nad wybrzeżem, okolice Quito i Guayaguil oraz słynna droga prowadząca wzdłuż słynnej Alei Wulkanów są dobrej jakości. Gorzej przedstawia się sytuacja z drogami prowadzącymi pośród mniejszych miejscowości oraz w rejonie wiecznie zielonych lasów deszczowych, czyli na wschodzie kraju.

Wydarzenia Oprócz świąt, które obchodzone są w Ekwadorze w sposób wyjątkowo huczny i spontaniczny, warto spędzić wybrać się w Quito na corridę. Ekwador jest jedynym państwem Ameryki Południowej, w którym taką estymą darzy się walki byków. Ekwadorscy torreadorzy zajmują czołowe miejsca na światowych listach najlepszych. Sama zaś corrida to okazja do poznania Ekwadorczyków, sposoby ich zachowania, ubioru, itd. W mniejszych miejscowościach odbywają się tzw. toros del pueblo, czyli miejscowe odmiany corridy. Tutaj na arenę może wyjść dosłownie każdy i w dowolnym momencie. Śmiałkowie drażnią się z bykiem demonstrując swoją siłę i męstwo. Warto dodać, że w trakcie toros del pueblo nie zabija się byka. Niewątpliwie warto wziąć udział w obchodach któregoś z lokalnie obchodzonych świąt. Każda prowincja posiada własne, uzależnione od tradycji społeczności lokalnych sposoby radosnego przezywania tych wyjątkowych dla tutejszych ludzi dni. Ciekawie obchodzi się w Ekwadorze Sylwester, gdy w całym kraju płoną stosy z kukłami symbolizującymi stary rok. Wśród cyklicznych wydarzeń nie sposób nie wspomnieć o sobotnich dniach targowych w Otavalo – największym indiańskim targu na kontynencie.
 
Specjalności kulinarne Można by nazwać Ekwador „krainą ryżu”. Dodaje się go praktycznie do każdej potrawy serwowanej zarówno w lokalnym barze, jak i w wystawnej restauracji. Charakterystyczny w ekwadorskiej kuchni jest także dieta bananowa. Ekwadorczycy potrafią przygotować te owoce na tysiące sposobów. Na świcie przyjęło kojarzyć kuchnie Ekwadoru z cuy asado, czyli naszą świnką morską. Faktycznie, zwierzątko to stanowi tutejszy przysmak, a konsumpcje może utrudniać fakt, że świnka jest podawana w całości.
 
Styl życia Niektórzy nazywają Ekwador „Ameryką Południową w pigułce”. I faktycznie, coś w tym jest. Zarówno pod względem krajobrazowym, jak i pod względem mentalności i stylu życia ludzi. O ile na wybrzeżu standardowy jest widok leżącego na hamaku opalonego Latynosa, nie przejmującego się jutrem, uśmiechniętego i dosyć wyluzowanego, o tyle w górach i w regionie Oriente spotkamy spracowanych Indian, którzy dużą wagę przykładają do ujarzmiania niegościnnej przyrody. Ludzie ci nieco mniej się uśmiechają. Są jednak jednakowo serdeczni i gościnni jak ci znad oceanu. We współczesnym Ekwadorze powoli zaczyna wydzielać się nowa grupa społeczna – tzw. yuppies, czyli dobrze wykształconych młodych ludzi zamieszkujących duże miasta i pracujących w zagranicznych korporacjach.

 
Warte zobaczenia Do najpiękniejszych miejsc Ekwadoru należy zaliczyć przede wszystkim:
Aleję Wulkanów – czyli Cotopaxi, Chimborazo, Antisana czy Rumiñahui. Wszystkie można zobaczyć z szosy Quito – Alausi
Banos – a w nim gorące źródła, możliwość przejażdżki rowerem w kierunku wiecznie zielonych lasów deszczowych oraz wycieczka na wciąż aktywny wulkan Tugurahua
Cuencę – uchodzące za najpiękniejsze miasto Ekwadoru
Galapagos – archipelag wysp charakteryzujący się niezwykle bogatą fauną i florą, stanowiący ewenement w skali światowej
Machalillę – nadoceaniczny park narodowy, w skład którego wchodzą zarówno lasy deszczowe, wspaniałe wybrzeże oraz wyspa Isla de la Plata
Otavalo – z największym na kontynencie targiem indiańskich produktów rzemieślniczych
Quito – a w nim uważany za najpiękniejszy kościół całej Ameryki Południowej, La Compaña de Jesus
Podocarpus - park narodowy chroniący wiecznie zielone lasy deszczowe