Izrael

Informacje i porady praktyczne - Izrael

• Przed podróżą

  
  Napisz post
  
  

  Kraj i ludzie

  
  Napisz post
  
  

  Transport na miejscu

  
  Napisz post
  
  

  Wydarzenia i atrakcje turystyczne

  
  Napisz post
  
  

  Dla Izrael nie istnieje jeszcze żaden wpis. Podziel się z innymi urlopowiczami informacjami, które posiadasz na temat tego kraju i zabaw się w przewodnika!

  ---

  Napisz post

  Dla Izrael nie istnieje jeszcze żaden wpis. Podziel się z innymi urlopowiczami informacjami, które posiadasz na temat tego kraju i zabaw się w przewodnika!

  ---

  Napisz post

  Dla Izrael nie istnieje jeszcze żaden wpis. Podziel się z innymi urlopowiczami informacjami, które posiadasz na temat tego kraju i zabaw się w przewodnika!

  ---

  Napisz post

  Dla Izrael nie istnieje jeszcze żaden wpis. Podziel się z innymi urlopowiczami informacjami, które posiadasz na temat tego kraju i zabaw się w przewodnika!

  ---

  Napisz post

  ---

  

  Izrael
  
  Opisanie 4 tysięcy lat historii Jerozolimy na niewielu stronach jest zadaniem niełatwym, zwłaszcza że przeszłość tego miasta jest niezwykle bogata i dramatyczna. Położone w górach Judei miasto jest świętym miejscem ludzkości. Dla muzułmanów nazwa El-Kuds oznacza Święty, dla żydów Jeruszalaim jest stolicą od czasów króla Dawida, ... czytaj dalej

  Izrael
  
  Opisanie 4 tysięcy lat historii Jerozolimy na niewielu stronach jest zadaniem niełatwym, zwłaszcza że przeszłość tego miasta jest niezwykle bogata i dramatyczna. Położone w górach Judei miasto jest świętym miejscem ludzkości. Dla muzułmanów nazwa El-Kuds oznacza Święty, dla żydów Jeruszalaim jest stolicą od czasów króla Dawida, dla chrześcijan miejscem męki i ukrzyżowania Chrystusa. Nazwa Jerozolima oznacza Miasto Pokoju, ale jakże krótkie były okresy pokoju w jego historii. Jerozolima była obiektem najazdów, spustoszona przez Egipcjan, Babilończyków, Greków, Rzymian, Persów, Mameluków i Turków, muzułmanów i chrześcijan. Pierwsi mieszkańcy Jerozolimy mieli swoje siedziby na wzgórzu położonym na południe od Góry Świątynnej, które Józef nazwał Ofelem. Było to kanaanejskie plemię Jebuzejczyków. Ich miasto zostało wymienione w egipskim tekście potępienia z 2 tysiąclecia p.n.e. jako „Ursalim”, jedno z długiej listy miast podbitych przez faraona. W 1000 r. p.n.e. Dawid podbił Jerozolimę i odkupił od króla Jebuzejczyków Arawny wierzchołek góry Moria, gdzie wzniósł ołtarz Panu. Przeniósł tam z Hebronu Arkę Przymierza, symbolizującą przymierze między Bogiem i Jego ludem. Towarzyszyła ona ludowi Izraela przez długie lata wędrówki na pustyni, zanim dotarł wreszcie do Ziemi Obiecanej, a także wspierała go w wielu bitwach. Salomon, syn Dawida i Batszeby, wybrał także górę Moria jako miejsce wielkiej i wspaniałej Pierwszej Świątyni, którą zbudował ok. 950 r. p.n.e. Świątynia Salomona została później zniszczona, ale pamięć o mądrości jej budowniczego miała przetrwać przez następne stulecia. Po śmierci Salomona niezgoda między plemionami rozbiła królestwo na 2 części: Izrael na północy i Judeę na południu. Królestwo Izraela wkrótce potem uległo naporowi asyryjskiemu i stało się prowincją asyryjską, Judea stawiała opór dłużej. Po porażce króla Sancheryba w 701 r. p.n.e., król babiloński Nabuchodonozor zdołał zdobyć Jerozolimę w 587 r. p.n.e. Złupił miasto, zburzył świątynię, a tysiące Żydów uprowadził do Babilonu. Ta niewola babilońska trwała prawie 50 lat, dopóki król perski Cyrus nie zdobył Babilonu i nie zezwolił wygnańcom na powrót do krainy judzkiej. Mniej więcej 100 lat później prorok Nehemiasz i pisarz Ezdrasz nadzorowali odbudowę świątyni jerozolimskiej oraz murów wokół miasta, które zostały ukończone w bardzo krótkim czasie. Z chwilą przybycia Aleksandra Wielkiego w 333 r. p.n.e. w kraju rozpoczął się okres hellenistyczny, kiedy to pogańskie idee greckie przenikały do kultury żydowskiej i doprowadziły do poważnych konfliktów. Kiedy cesarz Antioch IV Epifanes ogłosił się bogiem i polecił Żydom, by na swych ołtarzach składali mu ofiary ze świń, wybuchł bunt Machabeuszy, którego kulminacją było wygnanie Greków (właściwie Syryjczyków, Seleucydów) z Jerozolimy w 164 r. p.n.e. Przez następne stulecie żydowscy królowie z dynastii hasmonejskiej władali krajem. W 63 r. p.n.e., kiedy Pompejusz zajął Jerozolimę, cały kraj, a więc Judea, Samaria, Galilea, Kraina Golan i Negev stały się częścią Cesarstwa Rzymskiego. W 37 r. p.n.e. Senat Rzymski nadał tytuł króla Herodowi, który zyskał sobie później przydomek Wielkiego. Mimo wrogości ludności, Herod doprowadził Jerozolimę do nie znanej wcześniej wspaniałości, powiększając i przebudowując świątynię i wznosząc wiele innych monumentalnych budowli w mieście. Po śmierci Heroda w 4 r. p.n.e. królestwo zostało podzielone między 3 jego synów. Za panowania jednego z nich, Heroda Antypasa, Jezus został ukrzyżowany w Jerozolimie na rozkaz prokuratora Judei Poncjusza Piłata. Coraz częstsze i coraz krwawsze bunty Żydów przeciw bezwzględnym Rzymianom doprowadziły do zniszczenia świątyni Heroda przez Tytusa w 70 r. n.e. 60 lat później potężne powstanie pod wodzą Żyda imieniem Bar Kochba przyczyniło się do całkowitego zrównania Jerozolimy z ziemią przez rzymskiego wodza Hadriana. Na jej ruinach zbudował pogańskie miasto Aelia Capitolina i zakazał przebywać w nim Żydom. W tym samym czasie zmienił też nazwę kraju na Palestynę. Głód, prześladowania i nieznośnie wysokie podatki zmusiły większość Żydów do jej opuszczenia. W ten sposób rozpoczęła się wielka diaspora narodu żydowskiego na całym świecie. Kiedy rzymski cesarz Konstantyn uznał chrześcijaństwo za religię państwową na początku IV w., rozpoczęła się epoka bizantyjska. Jerozolima stała się miastem chrześcijańskim, w którego centrum znajdował się Święty Grób. Persowie pod wodzą Chosroesa II w 614 r. wtargnęli do miasta, zniszczyli Grób Pański i wysiedlili większość ludności. 23 lata później Omar poprowadził muzułmańską inwazję na Jerozolimę. Przez następne 400 lat miasto znajdowało się w kręgu islamu i zostało nazwane El-Kuds, czyli Święte. Według Koranu, Abraham, Dawid i Salomon byli także wielkimi prorokami przed Mahometem. Tradycja Nocnej Podróży Mahometa do nieba była łączona z Górą Świątynną, gdzie w latach 691 i 703 wzniesiono Kopułę na Skale i meczet Al-Aksa. W 1099 r. krzyżowcy przybyli z Europy, by uwolnić święte miejsca chrześcijan z rąk niewiernych. Zdobyli Jerozolimę i natychmiast przystąpili do odbudowy najbardziej czczonego sanktuarium Świętego Grobu. Jerozolima stała się miastem kościołów i klasztorów do 1187 r., kiedy to wódz muzułmanów Saladyn (Salah-ad-Din) ponownie ją zdobył. Miasto miało raz jeszcze przejść w ręce chrześcijan, nim ostatecznie Mamelucy wyparli ich z Ziemi Świętej pod koniec XIII w. Jerozolima bardzo podupadła, a liczba jej ludności spadła do zaledwie 11 000 w połowie XIX w. Po wojnie krymskiej ożywiło się zainteresowanie Ziemią Świętą. Pierwsze osady żydowskie zaczęły się pojawiać wokół otoczonego murami miasta w latach sześćdziesiątych XIX w., a ok. 1915 r. liczba ludności żydowskiej wzrosła do 100 000. 9 grudnia 1917 r. brytyjski generał Edmund H. Allenby przyjął z rąk Turków kapitulację Jerozolimy i 3 lata później rozpoczął się okres sprawowania przez Wielką Brytanię mandatu w Palestynie. Uznając rywalizację żydowsko-arabską za zbyt uciążliwą, Anglia złożyła mandat w 1947 r. 29 listopada tegoż roku ONZ głosowała za podziałem terytorium mandatowego między Żydów i Arabów palestyńskich. W ciągu niewielu godzin nowo powstałe państwo żydowskie zostało zaatakowane ze wszystkich stron przez swych arabskich sąsiadów. Konflikt ten przeszedł do historii jako Wojna Niepodległościowa 1948 r. Półtora roku później wyznaczono linię demarkacyjną, włączając starą część Jerozolimy do Jordanii, a nowszą – zachodnią część – do Państwa Izrael. W sercu Jerozolimy wzniesiono mur, odcinając na 19 lat ludność obu części miasta. 5 czerwca 1967 r. artyleria jordańska ostrzelała żydowską część miasta. W konsekwencji doprowadziło to do ponownego zjednoczenia miasta (w ciągu 48 godzin) pod kontrolą izraelską. 27 czerwca Państwo Izrael zaanektowało Starą Jerozolimę i zburzyło mur dzielący część wschodnią od zachodniej. Wyglądało to, jakby zerwała się tama: ludzie przepływali z jednej strony miasta na drugą, niektórzy po raz pierwszy w życiu zobaczyli drugą jego część. W atmosferze ogromnego podniecenia odbywały się spotkania, a ludność mieszała się. Jednakże wchodząc w obręb Starego Miasta, Żydzi czynili bolesne odkrycie, że Jordańczycy wysadzili w powietrze 27 synagog i wiele mieszczących się tam szkół religijnych. Te, których nie zniszczono, służyły jako toalety, stajnie i wysypiska śmieci. Ściana Płaczu przetrwała jednak okres wandalizmu. Jej okolice zostały oczyszczone i tysiące Żydów napłynęły do Starej Jerozolimy, by dotknąć i ucałować po raz pierwszy od 2 tysięcy lat starożytne głazy. Ściana zyskała teraz nazwę Ściany Zachodniej, przyciąga tu wszystkich ludzi, nie tylko – jak to miało miejsce w przeszłości – pogrążonych w smutku, ale także radosnych. Długie wygnanie skończyło się. Po powrocie do swego miasta Żydzi z ogromnym pietyzmem odbudowali synagogi i domy, ulice i place. W ciągu 2000 lat wygnania z Jerozolimy Żydzi codziennie powtarzali „Za rok w Jeruzalem”. Dziś spełniły się ich nadzieje na powrót do Syjonu.
  

  zamknij