Na granicy / wiza
Polacy jadący z wycieczką zorganizowaną przez biuro podróży zwolnieni są z obowiązku wizowego. Wystarczy nam jedynie paszport ważny minimum 6 miesięcy. Co ważne – paszport musi być w przyzwoitym stanie i nie może budzić wątpliwości co do jego autentyczności. Odpada paszport zniszczony, pomazany, z nieczytelnym zdjęciem lub danymi osobowymi.
Szczęśliwie nie musimy deklarować na granicy ilości wwożonej gotówki. Zabroniony jest jedynie wywóz waluty tunezyjskiej.


Szczepienia
W Tunezji nie ma obowiązku szczepień przedwyjazdowych. Zaleca się natomiast szczepienia na febrę, cholerę, tyfus i żółtaczkę, jeśli jedziemy w pojedynkę i będziemy trzymać się z dala od ośrodków turystycznych. Przydatne może być zabranie ze sobą podstawowych leków na dolegliwości żołądkowe. Bywa, że europejskie żołądki reagują wybuchowo na afrykańską florę bakteryjną ;-)
Opieka lekarska jest na ogół na dobrym poziomie. Hotele mają zazwyczaj zaprzyjaźnionych lekarzy i z ich usług korzystają w razie konieczności. Nieco gorzej może być z jakością usług dentystycznych. Jeśli nie dokucza nam straszny ból, lepiej z wizytą poczekać do powrotu z wakacji.
 

Klimat / Kiedy jechać?
Klimat Tunezji zmienia się z północy na południe. I tak na północy Tunezji mamy klimat śródziemnomorski, znany z europejskich krajów basenu Morza Śródziemnego. Charakteryzuje się on ciepłymi i suchymi latami oraz łagodną zimą. W miarę przemieszczania się na południe kraju, klimat nabiera cech kontynentalnych, by na obszarach pustynnych przeobrazić się w skrajnie suchy. W Tunezji jest naprawdę gorąco! Z tego powodu polecam przyjazd wiosną, kiedy jest już ciepło (i roślinność ma najpiękniejszą świeża zieloną barwę), a jeszcze nie rozpoczęła się fala letnich upałów. Lato (gdzie temperatura często przekracza 40 stopni) polecam wybitnym zmarzluchom. Dobra na podróż jest także jesień. Temperatury podobne do wiosny, ale roślinność już nieco wypłowiała od palącego słońca.

 

Waluta
W Tunezji płaci się dinarami tunezyjskimi. 1 dinar dzieli się na 1000 milimów. Polskie złotówki można wymienić na miejscu w dużych ośrodkach turystycznych, jednak korzystniej jest wziąć euro lub dolary albo po prostu kartę. Karty są bowiem powszechnie akceptowane, a ze znalezieniem bankomatu nie powinno być problemu. Gotówka przyda się przede wszystkim do bazarowego szaleństwa.
 

Język
Oficjalnym językiem Tunezji jest język arabski. Ze względu na historyczne i obecne powiązania z Francją, większość mieszkańców mówi też po francusku.



Prąd / Zasięg telefonów komórkowych
Prąd w większej części Tunezji ma napięcie 220 V i częstotliwość 50 Hz. W hotelu, też nie powinno być problemu z podłączeniem suszarki czy ładowarki. Większość obiektów wyposażona jest w takie same wtyczki jak w Polsce.
Z zasięgiem sieci komórkowych w dużych ośrodkach nie powinno być problemu. Gorzej, na południu kraju i terenach pustynnych.

Historia / Obyczaje
Dzieje Tunezji sięgają setek tysięcy lat. Około 1000 lat p.n.e na północnych wybrzeżach Afryki osiedlają się Fenicjanie zakładając najpierw Utykę, a potem jej młodszą siostrę Kartaginę. Czasy świetnego rozwoju kończą wojny punickie (264-146 p.n.e), w wyniku których Kartagina traci Sycylię, a także zostaje doszczętnie zniszczona. Ostaje się jedynie prowincja rzymska Africa ze stolicą w Kartaginie, która prężnie handluje ze starym kontynentem sprzedając oliwę, zboże i wino do Rzymu. Dzięki handlowi miasto powoli wraca do świetności - buduje się drogi, amfiteatry i świątynie i tak sytuacja trwa do upadku Cesarstwa rzymskiego. W latach 533-698 r.n.e. mówi się o panowaniu Bizancjum. Następna karta historii Tunezji to ekspansja Arabów w Afryce i utworzenie Kairouanu jako centrum islamu. Potem Tunezją władają różne dynastie aż do do 1574 r., kiedy to kraj zostaje włączony do Imperium Osmańskiego. Najnowsza historia to okres protektoratu francuskiego i odzyskanie niepodległości w dniu 20 marca 1956.
 

Mentalność / Tradycja
Tunezja jest krajem islamskim i mimo pozornego wyluzowania i europeizacji trzeba na kilka spraw uważać. Po pierwsze należy okazać szacunek zwiedzając meczety oraz inne miejsca kultu religijnego. Niedopuszczalne jest zwiedzanie meczetu w stroju „plażowym”. Kobiety powinny zwrócić na to szczególną uwagę. W teorii kobiety winny być zakryte od stóp do głów, w praktyce wystarczy długa spódnica, bluzka z długimi rękawami i chusta na głowę. Mężczyznom wystarczą długie spodnie i podkoszulek. Po drugie – ważne by nie świecić golizną. Trzeba pamiętać, że co dozwolone na plaży, może być przyczyną nadmiernego zainteresowania bądź nawet agresji w medynie czy na deptaku. Po trzecie – trzeba z dużą rozwagą i otwartością podchodzić do zakupów na suku (tunezyjskim bazarze). Warto dostosować się do panujących tam reguł dobijania targu.
Kolejną sprawą jest ramadan. Tunezyjczycy w tym czasie poszczą od wschodu do zachodu słońca. Należy wtedy nie afiszować się w miejscach publicznych z jedzeniem i piciem. To samo dotyczy palenia papierosów.
 

Religia
Tunezja to kraj arabski, a większość jej mieszkańców jest wyznawcami Islamu. Jest to druga pod względem liczby wyznawców religia monoteistyczna na świecie. Szacuje się, że wyznaje ją prawie 20% ludności świata. Swoją popularność i szeroki zasięg występowania Islam zawdzięcza przede wszystkim prostym zasadom oraz arabskiej naturze, w której pozostają częste wędrówki i zmiany miejsca zamieszkania. W Islamie nie ma kapłanów, ani skomplikowanej liturgii, a wyznawca ma bardzo bliski, wręcz osobisty, kontakt z Bogiem – Allachem. Jedynym pośrednikiem pomiędzy Bogiem, a człowiekiem jest prorok Mahomet. Świętą Księgą Islamu jest Koran.
Islam opiera się na 5 filarach: Wyznanie wiary, Modlitwa (salat), Jałmużna (zakat), Post., Pielgrzymka do Mekki (hadżdż).
Tak to wygląda w teorii, a w praktyce, ze względu na dużą „europeizację” kraju spowodowaną głównie masą turystów przybywających tu corocznie, religijność Tunezyjczyków uległa delikatnemu rozprężeniu. Spora część Tunezyjczyków deklaruje się jako „wierzący, ale niepraktykujących” lub „praktykujących na swoich własnych zasadach”. Tunezja staje się krajem coraz bardziej tolerancyjnym w kwestiach religii. W większych miastach (np. Tuniesie, Dżerbie) pojawiają się lokalne społeczności np. żydowskie czy katolickie, które pokojowo współegzystują w muzułmańskim społeczeństwie.

Lotniska / Wynajem samochodów
Z Polski do Tunezji najszybciej i najtaniej dolecimy samolotem. Międzynarodowe lotniska znajdują się m.in. w Tunisie, Dżerbie, Monastyrze, Tabarkarze.
Wynajem samochodu wiąże się w Tunezji ze sporymi kosztami. Od ok. 500 dinarów tunezyjskich za tydzień. Trzeba mieć ukończone 21 lat i prawo jazdy od minimum roku. Auto najlepiej wynająć u poleconego (i sprawdzonego) przez hotel przewoźnika. Podejrzanie niska cena często oznacza kiepski stan techniczny pojazdu lub dodatkowe, ukryte opłaty. Jeśli planujecie wypady na łono natury koniecznie wynajmijcie samochód terenowy. Pustynne i półpustynne tereny bywają niebezpieczne dla europejskich kierowców, dlatego niezbędne jest wynajęcie przewodnika.


Transport publiczny
W Tunezji zdecydowanie najlepszym sposobem na podróżowania jest własne auto. Jeśli tego nie mamy, korzystajmy z połączeń autobusowych lub zbiorczych taksówek tzw. louages. Autobusy kursują z dużą częstotliwością, a cena biletu, ze względu na niskie koszty paliwa, jest niewygórowana. Louages to takie nieco większe taksówki (5-8 osób); trochę podobne do busików w Tatrach. Przejazd odbywa się po ustalonej trasie, a cena biletu jest stała. Nie ma natomiast stałego rozkładu jazdy. Taksówka rusza jak zapełnią się wszystkie miejsca.
Sieć kolejowa nie jest zbyt dobrze rozwinięta.


Taksówki / Infrastruktura
Taksówki w Tunezji oznakowane są na żółto, a ich cena jest niewiele wyższa od biletu autobusowego. Czasem opłaca się wynająć grupą taksówkę na cały dzień. Wtedy można próbować dogadać się z kierowcą. Trzeba pamiętać, że taksówka zabiera maksymalnie 3 osoby, a cena po godzinie 21:00 rożnie o 50%.
W Tunezji przepisy ruchu drogowego traktowane są powiedziałabym dość swobodnie. Częstym zjawiskiem jest jazda na czerwonym świetle, wymuszanie pierwszeństwa czy wyprzedzanie na trzeciego. Również piesi nie dbają o bezpieczeństwo i przechodzą przez ulicę tam, gdzie im wygodnie, a nie gdzie namalowane są pasy.
Główne drogi krajowe są dobrze oznaczone i utrzymane. Przemieszczając się na południe sieć dróg staje się rzadsza, a ich nawierzchnia nie zawsze asfaltowa ;)

Wydarzenia
W Tunezji odbywa się wiele festiwali i lokalnych wydarzeń, głównie o charakterze tradycyjnym (sztuka, muzyka, rzemiosło…). Poniżej kilka propozycji:

• 
  
• Festiwal Kwiatu Pomarańczy – kwiecień, Nabeul
  
• Festiwal Kultury – kwiecień, Tatouine
  
• Festiwal Muzyki – maj, Sex
  
• Festiwal Muzyki Klasycznej – czerwiec, El-Jem
  
• Festiwal Filmów Amatorskich – czerwiec, Kebili
  
• Festiwal Karaka – lipiec, La Goulette
  
• Festiwal Koralu – lipiec, Tabarka
  
• Festiwal Teatralny – lipiec, sierpień, Sousse, Dougga
  
• Festiwal Folkloru – lipiec, sierpień, Wyspy Kerkennah, Dżarba (co 2 lata)
  
• Międzynarodowy Festiwal Kultury – lipiec, sierpień, Hammamet
  
• Międzynarodowy Festiwal Kulturalny – lipiec, sierpień, Kartagina
  
• Festiwal Teatru i Poezji – sierpień, Monastir
  
• Festiwal Zbioru Daktyli – październik, Kebili
  
• Międzynarodowy Festiwal Filmowy – październik, Kartagina (co 2 lata)
  
• Festiwal Folkloru – grudzień, styczeń, Tozeur
  
• Narodowy Festiwal Saharyjski – grudzień, styczeń, Douz
  
  

 

Specjalności kulinarne
Są trzy określenia, którymi można opisać kuchnię Tunezji: chleb do wszystkiego, bardzo ostra i dużo, dużo mięsa. Prawdą jest, że tunezyjskie przysmaki należą do najbardziej pikantnych na świecie, a podstawowym składnikiem wielu dań jest zabójczo ostra pasta o łagodnej nazwie harissa. Ulubioną przekąską Tunezyjczyków jest świeży chleb (lub pszenna bulka) skropiony oliwą i cytryną, który maczany jest w owej paście. Swoją drogą nie zdziwcie się, że pieczywo podawane jest jako zagryzka do (prawie) każdego dania. Harissa dodawana jest do wszelkiego rodzaju mięs, potraw duszonych i sosów, a czasem także i zup. Przykładem takiej zupy jest niezwykle popularna zupa lablabi z ciecierzycy. Tradycyjne są ostre mięsne gulasze oraz wszelkiego rodzaju kiełbaski i mięso z rusztu. Warto dodać, ze najczęściej nie jest to białe mięso ;-)
Drugim filerem kuchni tunezyjskiej jest niewątpliwie kasza kuskus. Tradycyjnie kuskus przyrządza się na parze w specjalnym garnku (na dole gotuje się często mięsny gulasz), a serwuje się zazwyczaj w dużym glinianym naczyniu przypominającym nasza dużą salaterkę. Kuskus stanowi idealny dodatek do gulaszów i sosów mięsnych oraz sałatek. Jeśli mowa o deserach to nie mogę zapomnieć o baklavie czyli deserze powstałym z warstwowo układanego cieniutkiego ciasta przekładanego masą z siekanych orzechów i miodu.
W Tunezji popularne są także przedziwne potrawy z jajek. Spróbujcie koniecznie różnych past jajecznych i jajeczno-rybnych np. z tuńczykiem. Uwaga, w niektórych czai się harissa i są naprawdę ostre! Niezwykle ciekawą potrawą (i jakże różną od znanej nam jajecznicy) jest odżdża. Są to jajka w ostrym sosie z pomidorów, z obowiązkowym dodatkiem harissy. Jest to danie bardzo pożywne i podobno nieźle działa na kaca. Czasem spotyka się odżdże w wersji „na bogato” z tuńczykiem lub z krewetkami.
 
Styl życia
Tunezyjczycy są bardzo otwartym i przyjaźnie nastawionym narodem. Gościnność i chęć niesienia pomocy da się zaobserwować głównie na południu kraju. W Tunezji, a zwłaszcza poza dużymi miastami, z wielkim szacunkiem traktowane są wartości religijne a także rodzinne. Stąd też pamięć o przodkach przekazywana jest w rodzinnych opowieściach i anegdotach, a wszystkie pokolenia świętują wspólnie wszelkie wydarzenia rodzinne i święta religijne. Nieco inaczej żyją Tunezyjczycy w ośrodkach turystycznych. Mnogość przybyszów z różnych krajów i różnych kultur przyczyniła się do wypłowienia tradycyjnych tunezyjskich wartości. Społeczeństwo w rejonach turystycznych, trudni się głównie obsługą ruchu turystycznego i próbuje żyć trochę na „europejską modłę”. Nie jest to łatwe, głównie z powodu głęboko zakorzenionych i ciągle żywych tradycji islamskich.
Mówiąc o stylu życia, warto wspomnieć także o statusie kobiet w Tunezji. Wśród krajów arabskich Tunezja szczyci się bowiem opinią kraju, w którym kobiety mają najwięcej praw.



Warte zobaczenia
Tunezja kojarzy się w pierwszym odczuciu wyłącznie z błogim lenistwem na plaży. Jest to o tyle błędne skojarzenie, że Tunezja obfituje w mnóstwo zabytków zarówno starożytnych jak i arabskich oraz piękne przyrodnicze atrakcje. Godna odwiedzenia jest Kartagina oraz Tunis, w którym znajdują się przepiekane kolekcje rzymskiej mozaiki. W Sousse zauroczy Was wielka medina z ogromnym targiem oraz zabytki średniowiecznego miasta, a w Monastirze ogromny rabat. Miłośnicy religioznawstwa powinni odwiedzić koniecznie Kairouan- święte miasto Muzułmanów. Kogo nie ciągnie do zwiedzania miast, temu polecam wyprawy na Saharę, nad największe słone jezioro Wielki Szott oraz do Parku Ihkeul, gdzie można podglądać życie ptaków wodnych.
Miłośnikom plażowania zapewne spodoba się kurort Hammamet, wyspa Dżarba, gdzie kręcone były Gwiezdne wojny oraz Przylądek Bon. Wapienne wzgórza i kilometry białych plaż pozostaną w Waszej pamięci na długo.

Dla backpackerów idealne będzie południe kraju, dzikie bezdroża, palmowe oazy i wioski Berberów.